Mostrando entradas con la etiqueta diarios instantáneos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta diarios instantáneos. Mostrar todas las entradas

martes, 21 de diciembre de 2010

A" esos" ex amantes


So sad, boys,
os tengo a todos castigados con la indiferencia
So sad, boys
Me debéis todo y escaso buen sexo que podais tener con vuestras actuales novias. Cuando no lo haciamos en el baño, esos polvos perdidos. "Cuanto polvo, murmurabais"
So sad, babes,
que cuando no hablaba era un trofeo al que lucir y las pocas veces que lo hacía un juguete del que presumir.
Ahora, yo me retoco el carmín rojo en los lavabos de los mejores bares y todavía os veo hacerlo. Es el momento en que vuestros colegas os aplauden y os dan palmaditas en la espalda.

lunes, 15 de noviembre de 2010

Promesas que no valen nada, nada, nada, nada (o lagrimas inexplicables en la lluvia)


" By the rivers darj

I wandered on

I live my life

in Babylon"

(06)



Gaiman y yo también oimos a las ratas. Viajaremos a Londres y nos pondremos a salvo unos cuantos metros, unos 6, bajo tierra. En los metros. En los refugios de papel ocultos de los hombres sabios. Así, tranquilamente, jugando y haciendo travesuras hasta que llegue el vendabal.

Vegas llama desde N.Y :



- Cohen compuso esa canción para mi?- pregunta

- No lo sé, Nacho, alguna vez has estado limpio? ¿Has recuperado la fe?

-...

- Escucha a Nick Cave un ratito, anda. Y por favor, abrígate. Ponte el abrigo azul. No sólo necesitas llevarlo al subir a los escenarios, maldito ególatra.

- Cállate. ¿Tú y él me habláis de orgullo, Proud Mary?


(Después se corto)


Vamos a beber un zumo fresquito y a esperar la tormenta. No es un rey, nosotros sí. ¿Y quién va a verle en caso de que lo sea si decide resistir escondiéndose? Cuanto tienes que aprender, Nacho. ¿Sabes? Nunca morderé sus flores, Neil. No. A no ser que decida buscar en el diccionario la palabra justicia.

¡Qué se mueran los feos de una puta vez!

domingo, 14 de noviembre de 2010

There are NO thruths...

Domingo de celebraciones, dibujos animados, cuentos encontrados, leones y ratoncillos, cornflakes with John Lennon, comidas de pobres, cócteles de frutas. ¿Y flores? Dadme tiempo, majetes, que todavía no he terminado mi colgante.





Si encontraste a Dylan y Bobby encontró a Cash y vicebersa. Y todos se encontraron antes de buscarse. Yo quiero morirme con vosotros si os matais. Y si He's, She's, teniendo la posibilidad de cambiar quién quiere un amor civilizado, eh Lo? Nosotras NO. No necesitamos a un hombre. Necesitamos unos tacones altos -o una chupa o una harley total black y de ahí a presidentas de EE.UU. Necesitamos muebles o juguetitos sexuales. Queremos amigas y viajes, no Zipi-follonera? Si todos ello ya están conectados de alguna manera, no quiero-aunque necesite a veces-teléfonos. Lo que quiero son postales. Voy a matadme con vosotros-con todos-si morís.
Nos encontraremos en las puertas del cielo. There are no thruths inside the gates of eden...



NIGHTINGALE 2:27

miércoles, 13 de octubre de 2010

La palabra "propósitos" suena horrible.

23:00. Miércoles que juega a ser Lunes. Barcelona.
¿Quién necesita saber "qué" quiere ser de mayor cuando sabe "lo que" quiere hacer de mayor? Nunca les pregunto a mis nanos "qué". Cuando el espacio físico (aquí y ahora "aula") sea una certeza algún año de mi vida, seguiré sin preguntárselo. Lo que sí haré es "hacer inventario" a final de curso, no al principio. "Rapido y bien" es algo que sólo me funcionó con un amate (vease que aquí y ahora no utilizo la palabra "polvo" sino "amante" porque tengo la certeza de que son las "personas", aunque haya encontrado pocas hasta el momento, las que dan sentido auténico a las palabras) Y en ese inventari d' aula, en català perque vull seguir treballant i vivint (que no vol dir que visca per treballar, vol dir que m'agrada el meu treball) uns anys mes áquí, a Catalunya. I vull parlar més llengües, les fagí servir o no. Doncs en aquet invitari d'aula demanaré llapiços amb ilustracions de pianos, violins, nens i nenes, guitarres, notes musicals, la cara d'escriptors, de personatges de les seves històries (aquí i ara "històries" perque crec que alguns nens també poden i volen llegir noveles tot i que molts d'ells no ho sapiguen encara) Todos los lápices serán distintos. 25 lápices ilustrados diferentes. O tal vez 15 si curro en un Centro Rural Agrupado o en "la escuela moderna del mañana". Bolis, si lo hago en un instituto o una escuela para adultos. Cartones alrededor de alambres y mina, si lo hago en La India. Algún material que no tiene nombre pero se lo pondré si lo hago, si curro, que curraré, en la cárcel. Y no son propósitos. La palabra "propósitos" suena horrible.
Son otra cosa sin nombre a la que algún poeta bautizará como título de su canción. Y yo lo veré y lo escucharé y lo, más bien "la" de "la palabra todavía inexistente", utilizaré en mis textos futuros. Porque la palabra "futuro" contra todo pronóstico me suena (aquí y ahora) de todo menos horrible. Yo quiero una vida larga. No quiero morir jóven. No soy una rockstar. Ni quiero que los nuevos rockstars (aquí y ahora sinónimo de visionarios y profetas tremendamente sexys) lo hagan. No quiero otro Morrison, ni otro Hendrix, ni otro Jones, ni otra Janis -and never hear you said "I need you, I don't need you"- Ni a Cohen ni a nosotros. ¿Necesitabas a alguien? Nunca nos lo dijiste pero yo sí te habría necesitado. No quiero (y aquí y ahora "cuando digo no es no") más de todo eso. Ni en países (aquí y ahora) lejanos ni en los habitables (aquí y ahora) Y mucho menos quiero otro Sid- and you've 21, oh lord, you've only 21"- ni tampoco otro Curtis. Quiero un nuevo club de vivos. El club de los 30 o de la edad que coño sea. Y serán tan jodidamente buenos (aquí y ahora "ser" es "ser" no "querer ser" ni "parecer" ni "complejos absurdos de inferioridad cultural, experiencial o no) que harán que quién les escuche y vea tambén lo sea. Todos tendrán a su "Ana" de Bolaño y Porta particular que les habrá dicho "que no pueden seguir siendo guitarristas rítmicos de una mierda de conjunto". Y cambiarán la historia. No habrá más padres, ni hermanos, ni madres, ni abuelos, ni amigos, ni vecinos, ni (sobretodo) novias ni novios que les persuadan para alejarse de cualquier instrumento. Cambiarán la historia. Y los que vengan después de ellos, de nosotros, no tendrán a su "Ana" particular (pero aquí y ahora seguirán leyendo a Bolaño y Porta y a Bolaño sin Porta y a Gaiman y Pratchett y a Gaiman sin Pratchett y a Pratchett sin "colecciono chupas de cuero negras". Aquí y ahora lo seguirán haciéndo pero sentirán algo muy distinto al acabar las novelas. No tendrán a su "Ana". Serán ella. Se lo dirán a si mismos. Habrán ido a una "escuela moderna". Puede que conserven su lápiz.
Y no es un propósito. Esa palabra suena horrible. Y dime que no crees que la palabra "futuro" suena aquí y ahora genialmente bonita, contra todo pronóstico.